Makarna ihracatı ve Güneydoğu Asyada Fırsatlar

Dünyada gıda-beslenme ve gelir dağılı açısından bir çalışma  yapıldığında Hindistan, Bangladeş, Endonezya gibi yüksek nüfusa sahip ancak kişi başına gelir düzeyinin düşük olduğu Güney Asya ülkeleri, vatandaşlarının sağlıklı beslenmesine yönelik olarak
gösterdikleri gayretler çerçevesinde, bölge ülkelerinde yaygın olarak görülen pirince dayalı beslenme yerine, ucuz ve aynı zamanda daha besleyici olan makarna ürünleri gibi tahıla dayalı bir beslenme modelini yaygınlaştırmak için çalışmakta oldukları görülmektedir.

Bu durumda , bu ülkeleri ihracatçılar açısından potansiyel bir pazar haline getirmektedir.Bu açıdan baktığımızda dünya makarna  pazarı daha çok uzun bir zaman gıda  alanında  ihracatta önde  olmaya  aday bir sektördür.

HİNDİSTAN’DA EKMEK, MAKARNA VE BİSKÜVİ
Yüzölçümü hemen hemen Türkiye’nin 5 katı, nüfusu ise 1,2 milyardan fazla olan Hindistan’ın, bölgelerine göre
büyük çeşitlilik gösteren, bol çeşnili ve değişik, tamamen kendine özgü zengin bir mutfağı vardır. Yemek kültürünün
iklimsel özelliklere göre değişiklik gösterdiği Hindistan’da, sulak ve çok yağmurlu bölgelerde pirince
ve balığa, kurak ve çöllük bölgelerde ise buğdaya ve ete dayalı bir beslenme biçimi hakimdir. Ilıman iklimlerde
ise mutfak hem pirinç hem buğday, hem koyun ve kuzu eti hem de balığa dayalıdır. Ancak kuzeyden güneye,
doğudan batıya büyük farklılıklar gösteren bu mutfakta ,  ortak en önemli öğe “baharat” kullanımıdır. Baharat,
tohum ve taze yapraklar ile tatlandırılmış yemekler, Hint  mutfağının temelini teşkil eder. Tatlıdan tavuğa kadar
tüm yemekler baharatlıdır. Ayrıca kurutulmuş meyvelerin, fındık, limon, gül kokulu kremaların ve sosların yoğun
olarak kullanıldığı ülke mutfağında, acı-tatlı ve ekşi en belirgin olan tatlardır.

 

Kurubaklagiller ve hamur işleri en çok kullanılan malzemelerdir.
Doğulu bir halk olarak Hintlilerin ekmekleri de oldukça zengindir. Çoğu mayasızdır. Yine çoğu, biçim olarak Türkiye’deki pidelere benzer. Buğdayın yanı sıra mısır, arpa, hatta bazı baklagil unlarından yapılan pideleri de vardır. Ülkede unlu besinler, roti ailesi olarak genellenebilir.
Bu ailenin en basit üyesi “chappati” diye bilinen ve tam kepekli un ile suyun karışımının kalın tavada yağsız
olarak kızartılmasıyla elde edilir. Kalitesi, unun glüten  miktarına ve ateşin iyi ayarlanmasına bağlıdır. Bu işlemle

elde edilen “chappati”nin sıcak sıcak tereyağına veya ‘ghee’ denilen dana kaymağına batırılmasıyla gözlemeye
benzeyen “paratha” elde edilir. Chappati, derin bir kaptaki kızgın yağa atılarak kızartılırsa “Puri” olur. Chappati’nin
içine değişik sebze karışımların koyularak kızartılmasına ise “kachori” ya da “pakhora” denir. Aynı hamurun bir
fırında ya da tandırda pişirilmesiyle “naan” elde edilir.“Naan” genellikle Kuzey Hindistan’da yapılan Tandoori fırınlarında
pişirilen bir ekmek çeşididir. Buğday unu yerine mercimek unu kullanılırsa, güney mutfağının bir ürünü
olan ve krepe benzeyen “Dosa” yapılır. “Masala Dosa” ise oldukça acı baharatlı bir “dosa” ürünüdür. “İdli”, pirinç
unundan elde edilen muhallebi kıvamındaki bir tür tuzlu yiyecektir, baharatlı yoğurt sosu, dhal veya hint turşusu
ile servis edilir. “Pappad” denilen gevrek bir hamur ürünü ise thali ile birlikte tüketilir. Bildiğimiz batı tarzı
ekmek ise ancak Nainital ve Mussorie arasındaki dağlık bölgelerdeki tren istasyonlarında bulunabilir.

Advertisement